查看完整版本: [转帖]历代的赋

雷霆战警 2007-12-13 11:55

[转帖]历代的赋

<table cellspacing="0" cellpadding="0" align="center" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="749" height="1076"><b><span lang="EN-US" style="FONT-SIZE: 16pt; FONT-FAMILY: 黑体; mso-hansi-font-family: 宋体; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"><p></p></span></b><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;">除了诗、词、曲之外,历史上还存在过一种具有诗歌特点的文体,这就是赋。最初的诗词曲都能歌唱,<span class="GramE">而赋却</span>不能歌唱,只能朗诵。它外形似散文,内部又有诗的韵律,是一种介于诗歌和散文之间的文体。<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>赋,起源于战国,形成于汉代,是由楚辞衍化出来的,也继承了《诗经》讽刺的传统。关于诗和<span class="GramE">赋的</span>区别,晋代文学家陆机在《文赋》里曾说:<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><span class="GramE">诗缘情</span>而绮靡,<span class="GramE">赋体物</span>而<span class="GramE">浏</span>亮。<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>也就是说,诗是用来抒发主观感情的,要写得华丽而细腻;<span class="GramE">赋是用来</span>描绘客观事物的,要写得爽朗而通畅。陆机是晋代人,他的话说出了晋代以前的诗和<span class="GramE">赋的</span>主要特点,但不能作机械的理解,诗也要描写事物,赋也有抒发感情的成分,特别是到南北朝时代抒情小赋发达起来,<span class="GramE">赋从内容</span>到形式都起了变化。<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>赋,除了它的源头楚辞阶段外,经历了汉赋、<span class="GramE">骈</span>赋、<span class="GramE">律赋</span>、文赋几个阶段。<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">1汉代的赋<p></p></b></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>典型的汉赋是宫廷文学,其内容多为天子歌功颂德,描写国家的富强,宫室苑<span class="GramE">囿</span>的宏丽,水陆物产的丰饶,帝王生活的奢侈,等等。我们看看司马相如《上林赋》中的一段文字:<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>离宫别馆,<span class="GramE">弥山跨</span>谷;<span class="GramE">高廊四注</span>,<span class="GramE">重坐曲阁</span>;华<span class="GramE">榱</span>〔cuī催〕<span class="GramE">璧</span>珰,<span class="GramE">辇</span>道纚属;步<span class="GramE">櫩</span>〔yán阎〕周流,<span class="GramE">长途中宿</span>。</span><span lang="ZH-TW" style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN; mso-fareast-language: ZH-TW;">夷嵕〔</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN; mso-fareast-language: ZH-TW;">z<span lang="ZH-TW">ō</span>ng<span lang="ZH-TW">宗〕筑堂,累台增成,岩窔〔</span>y<span lang="ZH-TW">à</span>o<span lang="ZH-TW">耀〕洞房。</span></span><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;">俯<span class="GramE">杳眇</span>而无见,仰攀<span class="GramE">橑</span>〔liáo辽〕而<span class="GramE">扪</span>天。奔星更于闺<span class="GramE">闼</span>〔tà榻〕,宛虹扡〔tuō拖〕于楯〔sh&Ucirc;n吮〕<span class="GramE">轩</span>……<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>这是描写帝王宫室之盛。大意说:为天子而建的离宫别馆,布满山谷之间,高高的回廊环绕四周,到处是双层楼房,曲折的殿阁,华美的屋椽,嵌玉的瓦当,行<span class="GramE">辇</span>车<span class="GramE">的阁道绵延不断</span>,长廊通往各处,一天走不完还须中途住宿。削平山头盖房屋,<span class="GramE">一</span>层层垒起高台,岩下修筑洞房。俯身下看深幽而无所见;仰身<span class="GramE">攀着</span>屋椽,可以摸到青天。流星穿过宫门,长虹跨过栏杆……从这段文字中,我们约略窥见汉赋文字特点之一斑。汉赋写得较长,气势开阔,辞藻华丽,描写不厌其细而又极度夸张。虽然富丽堂皇,但形式呆板,很少文学韵味,加上堆砌词藻,艰涩难懂,不易引起读者兴味。这种文学样式流行于两汉400年,其中著名作者有司马相如、扬雄、班固、张衡等。<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">2魏晋南北朝的<span class="GramE">骈</span>赋<p></p></b></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>魏晋以后,汉赋逐渐演化<span class="GramE">成体制</span>较小的<span class="GramE">骈</span>赋(也叫<span class="GramE">俳</span>赋),讲求对仗,词语华美,抒情成分增多,文学气息浓厚起来。<span class="GramE">如齐梁时代</span>的江淹的《别赋》开头一段:<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>黯然销魂者,<span class="GramE">唯别而已</span>矣!<span class="GramE">况</span>秦、吴兮绝国,<span class="GramE">复燕</span>、宋兮千里;<span class="GramE">或春苔兮</span>始生,乍秋风<span class="GramE">兮暂起</span>。是以行子断肠,百感凄恻。风萧萧而异响,云漫漫<span class="GramE">而奇色</span>。舟凝滞于水滨,车<span class="GramE">逶</span>迟于山侧。<span class="GramE">棹</span>容与而<span class="GramE">讵</span>前?<span class="GramE">马寒鸣</span>而不息……<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>这是写惜别的情形。大意说:最让人丧魂失魄的,就是</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN; mso-ascii-font-family: 宋体;">“</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;">离别</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN; mso-ascii-font-family: 宋体;">”</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;">这件事了。况且秦、吴两地隔绝不通,燕、宋两地相去千里(分别后难得再见)。离别,或在春草萌生的时节,或在秋风乍起的时刻(最易牵惹离愁别恨)。这样,远行的人愁肠欲断,百感交集悲伤不已。这时听到呼呼的风声也不同于平日,飘浮的云彩也改变了颜色。船滞留在水边不忍开走,车徘徊在山侧不忍离开。船桨不忍划动怎能前进?马匹也凄凉地鸣叫不止……这段文字把亲友间别离时伤心的气氛渲染到了极致。魏晋南北朝<span class="GramE">时代写赋的</span>人较多,著名的有曹植、王<span class="GramE">粲</span>、陆机、左思、谢灵运、鲍照、<span class="GramE">庾</span>信、江淹、徐陵等作家。<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">3唐宋时代<span class="GramE">的律赋</span><p></p></b></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>唐宋时代科举考试要求作赋,于是<span class="GramE">骈赋又演化出律赋</span>。律赋有很严的格律:对仗要工整,声律要严密,指定用韵,限制篇幅,把作者的创造性严格束缚住,和明清时的</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN; mso-ascii-font-family: 宋体;">“</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;">八股文</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN; mso-ascii-font-family: 宋体;">”</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;">差不多。<span class="GramE">律赋失去</span>了文学性,已不是文学作品,因此这里不再举例。<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">4唐宋时代的文赋<p></p></b></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>唐宋两代都出现过</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN; mso-ascii-font-family: 宋体;">“</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;">古文</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN; mso-ascii-font-family: 宋体;">”</span><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;">运动,即反对僵化的骈体文,提倡写作刚健质朴、新鲜活泼的散文的运动。其领袖人物韩愈、柳宗元、欧阳修、苏轼等人的散文成就很高,影响很大。受这种优秀散文的影响,<span class="GramE">骈赋又</span>发生变化,向散文化方向发展,形成文赋。我们看欧阳修的《秋声赋》的一段:<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><span class="GramE">盖夫秋</span>之<span class="GramE">为状也</span>,其色惨淡,烟<span class="GramE">霏</span>云<span class="GramE">敛</span>;其容清明,<span class="GramE">天高日晶</span>;其气栗<span class="GramE">冽</span>,<span class="GramE">砭</span>人肌骨;其意萧条,山川寂寥。其为声也,<span class="GramE">凄凄切</span>切,呼号奋发。丰草绿<span class="GramE">缛</span>〔rù入〕而争茂,佳木葱笼<span class="GramE">而可悦</span>。草拂之而色变,<span class="GramE">木遭之而叶脱</span>。其所以<span class="GramE">摧败零落</span>者,乃一气之余烈……<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>大意是:说起秋的景象,它的色彩凄凉惨淡,烟霭云气都收敛起来;它的形貌清澈爽朗,天空高远阳光明亮;它的气氛寒冷逼人,刺入人的肌肤骨髓;它的意象萧索单调,高山大川寂静空阔。所以秋天的风声,<span class="GramE">凄凄切</span>切,呼啸着卷过大地震动万物。夏日里,繁密的茂草生机蓬勃,茂盛的树木悦人心目;可是一经秋风吹拂,百草立即枯黄,树木纷纷落叶。它们所以凋零败落,都是肃杀的秋风作用的结果……。这段文字有颜色,有声音,有气氛,有感觉,有情绪,真把秋天的景况形容殆尽,不愧为名文。此外如杜牧的《阿房宫赋》、苏轼的《前赤壁赋》、《后赤壁赋》,都是文赋的代表作。在所有的赋中,文赋可读性最强。文赋写作比较自由,叙事、抒情、议论皆可,已相当接近散文了。<p></p></span></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" align="left" style="TEXT-ALIGN: left; mso-layout-grid-align: none;"><span style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 宋体; mso-font-kerning: 0pt; mso-ansi-language: ZH-CN;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><span class="GramE">赋这种</span>文体从汉代到宋代存在一千多年,宋<span class="GramE">以后就衰歇</span>了。在文学史上,赋有一定地位,特别在汉代,几乎是具有代表性的文体,它在丰富文学语言和提高表达技巧方面对以后的文学产生过好影响。</span><span lang="EN-US" style="FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: 宋体;"><p></p></span></p><p></p><p></p></td></tr></tbody></table>

风兮醉影 2008-6-3 17:14

[em21] 多谢楼主的好贴~!
支持一下~
骈、赋向来华美而细腻。
这样看来,楼主所列举的这些时代都有我喜欢的赋
洛神赋不错哈,比较有名~
特别欣赏魏晋风度
还有滕王阁序,应该是骈文吧?

苏子的赋里,印象最深的是他笔下的月(他好象很喜欢月亮,寓示人生变化)
还有一些惬意的句子:
纵一苇之所如,临万顷之茫然
山高月小,水落石出
秋风徐来,水波不兴
扣舷而歌,歌曰:“桂棹兮兰桨,击空明兮溯流光。渺渺兮予怀,望美人兮天一方。”
每次念这些句,如有江上秋风袭来。

段誉 2008-6-3 18:21

我来支持下
页: [1]
查看完整版本: [转帖]历代的赋
Google
Web www.rxgl.net